Klucz do poezji Liedera znajduje się we wspomnianym już pierwszym tomie jego Poezyj, który prawią w całości został powtórzony w jego najpopularniejszymi i najdostępniejszym zbiorze z roku 1898 (Wierszów księgi pierwsze, drugie i trzecie), jak najmylniej uważanym, później za nową edycję wszystkich wcześniejszych utworów tego poety. Otóż czytając dzisiaj wiersze zawarte w Poezjach — a trzeba wyjaśnić, że Liedera oceniano głównie na podstawie tych właśnie wierszy — i starannie je nakładają: na siatkę ówczesnej poezji polskiej, możemy z łatwością zaobserwować pewne nader charakterystyczne właściwości ich młodego autora, które nadzwyczaj silnie zaważyły na ukształtowaniu się całej jego twórczości dojrzałej. Właściwości owe, potwierdzone zresztą świadectwami biograficznymi, to z jednej strony jego wyraźne zainteresowania i zdolności lingwistyczne (poeta wychowa się pod znakiem Słownika Lindego), z drugiej zaś — zupełnie wyjątkowe zdolności naśladowcze, które pozwalały mu (częściowo świadomie, częściowo nieświadomie) znakomicie podrabiać w tym zbiorze wiele utworów innych studiowanych przez niego w owym czasie poetów polskich.